In Nederland leven we in een bijzonder ritme: ongeveer evenveel uren in het licht als in het donker. Dat lijkt vanzelfsprekend, maar het heeft grote invloed op hoe we ons gedragen, hoe dieren leven, hoe planten groeien en zelfs hoe bomen hun bladeren laten vallen. En dan is er nog iets: het licht dat we zelf toevoegen. Lantaarnpalen, tuinlampen, reclameborden, kerstverlichting… het is overal.
De gemeente West Betuwe kijkt daar nu met nieuwe ogen naar. In de dorpen Gellicum, Heukelum, Rumpt en Tuil wordt samen met inwoners nagedacht over een nieuw plan voor openbare verlichting. Want: is al dat licht wel nodig? Kunnen we slimmer verlichten, zuiniger zijn, en tegelijk de natuur meer rust geven?
Op een koude herfstavond zat Mammie de Mammoet stilletjes in haar holletje. Buiten dwarrelden de blaadjes als kleine gedachten die wegvlogen. Mammie keek naar het raam, haar grote ogen vol verlangen. Waar is mijn vriendinnetje , wat zou ze nu doen fluisterde ze zachtjes. Ik mis haar zo…
Ze dacht terug aan de dagen dat ze samen lachten, samen thee dronken met honingdropjes, en samen onder een dekentje naar de sterren keken. Maar nu… nu vond haar vriendinnetje iemand anders leuker. En dat deed Mammie pijn. Niet omdat ze boos was Mammie was daar veel te lief voor maar omdat haar hart nog vol zat met mammoetliefde.
Soms begint iets nieuws met een glimlach, een idee en een beetje Photoshop. Als maker van Mammie de Mammoet weet ik hoe fijn het is om creatief bezig te zijn om iets te bouwen dat niet alleen visueel aanspreekt, maar ook warmte en herkenning oproept. En deze keer mocht ik weer los: voor een interne lancering van een project op het werk ontstond een nieuw karakter: Ivy Sprank. Of wel vriendelijk Sprankelend en energiek.
Wintertijd: Waarom Mammie de Mammoet nu een uurtje langer onder haar dekentje kruipt
Zondag is het weer zover. De klok gaat een uur achteruit. Wintertijd. Of zoals ik het noem: de jaarlijkse collectieve jetlag zonder vakantie. Terwijl de overheid ons geruststelt met “je krijgt een uur extra slaap”, weet iedereen met kinderen, huisdieren of een interne klok die niet van digitale manipulatie houdt: dit is geen feest, dit is chaos in slow motion.
De verkiezingen komen eraan. En ik? Ik zweef. Niet op een yoga mat, maar ergens tussen links, rechts en het zoveelste partij-afsplitsinkje dat klinkt als een hip koffietentje in Amsterdam-Noord.
Iedere partij belooft gouden bergen. Gratis kinderopvang, lagere belastingen, betere zorg, meer woningen, minder regels, meer klimaatbeleid. Kortom: het paradijs op aarde, mits je ze maar stemt. Maar zodra de stembussen dicht zijn, verandert het hele circus in een aflevering van Expeditie Formatie. En geloof me: niemand wint.
Samenwerken? Liever een solo-tour Het is werkelijk fascinerend hoe snel politici hun principes inruilen voor een plekje aan de formatietafel. Of juist weglopen van die tafel, met een dramatische “ik begin mijn eigen fractie”-exit. Alsof ze in een talentenjacht zitten en net zijn afgewezen door de jury. “Ik ga solo!” roepen ze dan. En hup, daar is weer een nieuwe partij met een naam die klinkt als een managementbureau: “Vooruit!”, “Samen!”, “Echt!” — ik wacht nog op “Doe Normaal!”.
Stemwijzers: de politieke Tinder En dan die stemwijzers. Je vult ze in, denkt: nu komt het, en ineens ben je een hardcore socialist omdat je vindt dat leraren meer moeten verdienen. Of een neoliberaal omdat je niet wil dat de overheid je thermostaat bedient. Eén schuifje verkeerd en je bent politiek onherkenbaar. Het is alsof je op Tinder zit en bij elke swipe een andere ideologie krijgt voorgeschoteld. “Gefeliciteerd, u stemt nu op de Partij voor de Dieren!” — terwijl je net een biefstuk zat te eten.
Zweven met stijl Dus ja, ik ben een zwevende kiezer. Niet omdat ik dom ben, maar omdat ik nog steeds hoop dat er een partij opstaat die volwassen doet. Die niet alleen roept, maar ook luistert. Die snapt dat samenwerken geen zwakte is, maar een basisvoorwaarde om iets voor elkaar te krijgen. Tot die tijd zweef ik. Met mijn stemwijzer als parachute, mijn politieke hoop als bagage, en mijn gezonde cynisme als kompas.
Op een frisse herfstdag, toen de bladeren als dansende confetti over de Veghelse straten dwarrelden, trok Mammie de Mammoet haar sjaal strak aan en stapte vol verwachting de imposante toren van The Chocolate Factory binnen. Wat ooit een industriële veevoederfabriek was, is nu een bruisende plek vol techniek, chocolade en avontuur. En vandaag draaide alles om één ding: hagelslag.
Op een frisse ochtend in Heukelum, terwijl de mist nog over de grachten kroop, stond Mammie de Mammoet in haar keukentje met een missie: een gerecht maken zo verfijnd, dat zelfs de burgemeester zijn snor zou verliezen van ontzag. Vandaag,” bromde Mammie terwijl ze haar koksmuts rechtzette, “maak ik zalmtartaar met een sabion sausje… of sabayon… sabajón? Ach, klinkt allemaal als iets wat je met een garde moet bedreigen.
